„Eau-de-vie” – francuska Woda Życia

Najprościej rzecz ujmując, KONIAK jest to po prostu najsłynniejszy na świecie rodzaj brandy. Zawiera ok. 40 – 45 % alkoholu, a jego receptura pozostaje  niezmienna od ponad trzech stuleci. Sama nazwa „Koniak” pochodzi od miejsca produkcji tego słynnego trunku, mianowicie – COGNAC (Francja). Warto tutaj zaznaczyć, iż nazwa „Koniak” (cognac) jest nazwą zastrzeżoną tylko i wyłącznie dla trunku produkowanego we  wspomnianym wyżej miejscu.

TROCHĘ HISTORII

Po raz pierwszy nazwa „Koniak” została użyta w roku 1617, a niedługo potem powstała pierwsza gorzelnia, która produkowała mocniejszy alkohol zwany początkowo palonym winem (franc. „vin brûle„, po angielsku „brandy„). Palone wino wytwarzane w okolicach miasteczka Cognac nazwano później „eau-de-vie du Cognac” („eau-de-vie” z franc. znaczy dosłownie: woda życia). Ciekawostką jest również fakt, iż jako pierwsi, koniak wynaleźli Ormianie – na tereny Francji dotarł on parę wieków później.

PROCES PRODUKCYJNY

Produkcja koniaku dzieli się na cztery etapy:

  • zbiór
  • destylacja
  • dojrzewanie
  • kupażowanie

Zbiór – przy produkcji koniaku używa się jedynie trzech określonych odmian białych winogron. Główny z nich stanowi odmiana ugni blanc. Zbiory przypadają z reguły na październik. Ważne jest, by trwały możliwie jak najkrócej. Po zebraniu, owoce poddawane są zgnieceniu w specjalnych młynkach lub prasach. Pzyskany w ten sposób moszcz przelewany jest do zbiorników, w których dochodzi do fermentacji.

Destylacja – po ok. tygodniu gotowe „wino” poddawane jest destylacji, której wynikiem jest 28% alkohol zwany „brouillis”. Po kolejnej destylacji, z brouillis uzyskuje się 70% „eau-de-vie”. Tak więc z ok. 8l wina uzyskuje się 1l „eau-de-vie”. Dodatkowo prawo nakłada na wytwórców obowiązek ukończenia destylacji przed ostatnim dniem marca, gdyż wiosna, a co za tym idzie – wyższa temperatura – mogą negatywnie wpłynąć na jakość trunku. Aparatami do destylacji koniaku są alembiki- miedziane kotły ogrzewane ogniem.

Dojrzewanie – do produkcji beczek, w których ma dojrzewać koniak, dopuszcza się tylko jeden lub dwa gatunki dębu pochodzące z jednego regionu. Dąb musi spełniać także inne warunki: mieć 100 lat, być zdrowy i prosty. Drewno cięte jest na kloce wysokości beczki, rąbane na kawałki i suszone przez kilka lat. Beczki wytwarzane i naprawiane są ręcznie, narzędziami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie.

Kupażowanie – ostatnim etapem produkcji koniaku jest mieszanie, gdyż „woda życia” z jednej beczki nie jest jeszcze koniakiem. O zestawieniu decyduje szef piwnicy (franc. „maître de chai„) – miesza on poszczególne eau-de-vie, używając w tym celu wyłącznie zmysłu powonienia, tak, aby efektem był koniak zgodny ze wzorcem.

STARY CZY MŁODY?

Do oznaczenia wieku koniaku używa się ustalonych znaków:

  • V.S. (Very Special) lub *** – destylaty leżakujące w dębowych beczkach co najmniej dwa lata
  • V.S.O.P. (Very Superior Old Pale) lub Reserve – oznacza co najmniej cztery lata leżakowania
  • X.O. (Extra Old), Vieille Reserve lub Napoleon – destylaty co najmniej sześcioletnie (Napoleon przynajmniej czteroletni).
  • Vintage – tzw. rocznikowe, gdzie rok opisany na butelce oznacza rok zabeczkowania najmłodszego destylatu.
  • Hors d’Age – „wiekowe” destylaty tak stare, że nie sposób określić ich wieku, lecz przeważnie przynajmniej 10-letnie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *